জোনবাই এ বেজী এটি এটি দিয়া
বেজী নো কেলৈ?
মোনা সিঁবলৈ।
মোনা নো কেলৈ?
ধন ভৰাবলৈ।
ধন নো কেলৈ?
হাতী কিনিবলৈ।
আজৰি পৰত আওঁৰোৱা এটা পদ্য। সেইয়া সময়ৰ পাহৰণি গৰ্ভত হেৰাই যোৱা কিছু মিঠা স্মৃতি। সময়ৰ সোঁতত লীন হ’ল এনে বহুতো স্মৃতি। যাৰ আংশিক স্মৃতিয়ে কেতিয়াবা মনত দোলা দি যায়। আকৌ হেৰাই যায়।
কাৰেণ্ট যোৱাৰ পিছত ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো। বাহিৰত স্ফীত জোনাক। জোনাক সদায় নিৰ্মল। জোনাক নিস্বাৰ্থ। জোনে উদাৰভাবে হিয়া উজাৰি পৃথিৱীৰ বুকুত জোনাক সিঁচে। জোনৰ ৰূপোৱালী পোহৰত বিভোৰ হৈ শিল্পীৰ তুলিকাত সজীৱ হৈ উঠে কোনো মোহময়ী নাৰীৰ ছবি। কবিৰ কলমেৰে নিসঃৰিত হোৱা চিঞাহীয়ে ছন্দোৱদ্ধ কৰি তুলে কবিৰ মনত উকমুকাই থকা ভাববোৰ। জোনৰ পোহৰত শৃংখলাৱদ্ধ শব্দবোৰৰ পৰাই সৃষ্টি হয় এটি হৃদয় জুৰোৱা কবিতা অথবা এটি গান।
কেতিয়াবা জোনৰ পোহৰত প্ৰিয়জনৰ সৈতে বহি পাইছে নে? মুকলি আকাশৰ তলত নিৰল-নিস্তব্ধ এখন ঠাইত অকলশৰে সময় কটোৱাৰ এক সুকীয়া আমেজ আছে। তাত ঝিলি, উঁইচিৰিঙা অথবা দুই এটা নিশাচৰ প্ৰাণীৰ বাহিৰে আন কাৰো ওচৰত নাথাকে নিস্তব্ধতা ভঙাৰ অধিকাৰ।
জোনাক দেখিলে মনটো ল’ৰালি কাললৈ উৰা মাৰে। ল’ৰালি কালত আজিৰ দৰে জোনাকৰ পোহৰত ভাইটি আৰু মই চোতালত পাটি পাৰি পঢ়া দিনবোৰ। এজাক শীলত বতাহৰ আগমনে মনোৰম কৰি তুলিছিল পৰিৱেশটো। এইয়া হয়টো জোনাকৰ সৈতে বতাহজাকৰ মিতিৰাতি। দিনটোৰ প্ৰখৰ ৰ’দৰ পিছত গছৰ পাতত আউজি শুই পৰা ফুলবোৰক বতাহজাকে গোপনে চুমা দি যোৱাৰ অভিসন্ধি। সেয়ে জোনাক মোৰ প্ৰিয়। জোনাকৰ আছে অলেখ সাধু। জোনাকে সিঁচে মায়া।
