কিছুবছৰ আগত বন্ধু এজনে কৈছিল প্ৰেমৰ বাবে বিশেষ এটা দিন কিয় তাই মোৰ বাবে সদায় স্পেচিয়েল। কেইমাহমান আগত দুয়োৰে বিয়া হ'ল।
দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰামায়ণত লক্ষ্মণ আৰু তেওঁৰ পত্নী উৰ্মিলাৰ চৰিত্ৰ দুটি সুৱলাকৈ উপস্হাপন কৰিছে। ইয়াত বৰ্ণিত কাহিনী অনুসৰি ৰাম-সীতা আৰু লক্ষ্মণৰ সৈতে উৰ্মিলাও বনবাসলৈ যাবলৈ সাজু হৈছিল। উৰ্মিলা লগত থাকিলে ৰাম-সীতাৰ সেৱাত ব্যাঘাত হোৱাৰ আশংকাত লক্ষ্মণে উৰ্মিলাক অযোধ্যাত থকাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। বনবাসৰ প্ৰথম নিশা ৰাম-সীতা শুই পৰাৰ পিছত নিদ্ৰা দেৱী লক্ষ্মণৰ ওচৰলৈ আহে। ৰাম-সীতাৰ সেৱাত ব্যাঘাত নহ'বলৈ লক্ষ্মণে নিদ্ৰা গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু তেওঁৰ ভাগৰ টোপনি পত্নী উৰ্মিলাক দিয়াৰ অনুৰোধ কৰে। ইয়াৰ পিছত নিদ্ৰা দেৱী উৰ্মিলাৰ কাষ চাপি এই ঘটনাটোৰ বিষয়ে কয় আৰু উৰ্মিলাই লক্ষ্মণৰ ভাগৰ টোপনি গ্ৰহণ কৰে। এনেদৰে উৰ্মিলাই চৈধ্য বছৰ কাল শুই থাকে। ইয়াক উৰ্মিলা নিদ্ৰা বুলি কোৱা হয়। কোনো চৰ্তৰ বিনিময়ত উৰ্মিলাই এই ত্যাগ কৰা নাছিল। তেখেতৰ প্ৰেম আছিল চৰ্তবিহীন।
হস্তিনাপুৰৰ ৰজা শান্তনুই এদিন বনত গংগাক লগ পায় আৰু বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। গংগাই এটা চৰ্তত বিয়াৰ বাবে মান্তি হয় যে গংগাই কৰা কোনা কামৰ বিষয়ে ৰজাই কোনাধৰণৰ প্ৰশ্ন কৰিব নোৱাৰিব। তেওঁলোকৰ সন্তান জন্ম হোৱাৰ পিছত গংগাই এই সন্তান নৈত উটুৱাই থৈ আহে। চৰ্ত অনুসৰি শান্তনুই কোনো প্ৰশ্ন সোধাৰ পৰা বিৰত থাকে, কিয়নো প্ৰশ্ন কৰিলেই গংগাই এৰি যাব। এনেদৰে এটি-দুটিকৈ ছটা সন্তান নৈত উটুৱাই দিয়াৰ পিছত সপ্তমটি সন্তান উটুৱাই দিয়াৰ সময়ত ৰজাৰ ধৈৰ্য্যৰ বান্ধ ছিগে আৰু এই বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে। চৰ্ত অনুসৰি গংগাই ৰজা শান্তনুক এৰি যায়।
পলিচি ডকুমেণ্টছত থকাৰ দৰে সৰু তৰা চিহ্নটি প্ৰেমত নাৰাখিব। প্ৰেমত নিয়ম আৰু
চৰ্তাৱলী প্ৰযোজ্য নহয়।
(প্ৰিয় পডকাষ্ট এটাৰ লিখিত ৰূপ)